Hüznüm Sabrımı Aştı Bu Gece

Ey koca yürekli adam,

Gün gelip de senin ardından kaleme sarılacağım hiç aklıma gelmemişti. Çocukluğumuz hep senin sevgi, saygı ve çalışkanlığına dair hikâyeleri dinlemekle geçti. Çok küçük yaşta gurbete gitmiş, ekmek parası için yıllarca memlekete dönememiştin. İstanbul’un tozunu dumanını yutmuştun sonra o da seni.

Herkes; şaka olmalı, Esat için çok erken oldu, Esat farklıydı diyordu. Dedemden açılan gediği bir nebze olsun sen dolduracaktın, peki senin boşluğunu kim dolduracak Esat abi. Sen küçüğüyle büyüğüyle herkesin abisiydin. Tanımadığım sırtı dönük yaşlı amca "Çocukluğundan beri kimsenin kalbini kırmamıştır Esat" diyordu.Herkes nasılını konuşuyordu yaptığın kazanın. Hızı 40-50 ancak varmış, yağmur bir anda bastırmış, tam viraja giriyormuş, emniyet kemeri takılı olsaymış, arabada çok hasar da yokmuş aslında diyordu biri ötekine. Fotoğrafları çeken Jandarma öyle anlatmış onlara. Yağmurdan geç fark etmişler, ambulans bir saat sonra gelebilmiş, çok kan kaybetmiş,  hastaneye kaldırıldığında bedeninde bir damla kan kalmamış,  kanı yağmura karışmış diyorlardı bilmiyorlardı rahmete karıştığını.

Seni sadece biz çok seviyoruz sanıyorduk ne çok sevenin varmış oysa. Binlerce insan hani derler ya "iğne atsan yere düşmez" işte öyle birşey. Kimi binlerce kilometre uzaktan gelmişti. Onlarca yıldır görüşmeyenleri buluşturmuştun. Seni berdel etmemiz mi gerekiyordu bunca insanın tekrar görüşebilmesi için. Herkes ağlıyordu, kimi içine kimi dışına akıtıyordu gözyaşlarını.Sonra kapına geldik; her zaman yaptığın gibi sol elinle yolu göstererek "Keremke ezxulam"(Ben hizmetkârınızım buyurun) diyecektin gülen yüzünle. Sanki şimdi çıkıp gelecek, neşe dolu sesinle sohbet edecek ve esprilerinle bizleri güldürecektin maalesef olmadı, olamadı.Sen nerede bir cenaze görsen omuz verirdin tabutuna, nerede bir düğün haberi alsan halaya dururdun, sana avuç açan herkese yardım eder, başkalarına el açmak çok kolay değil başımızın gözümüzün sadakası olsun derdin. Evinde eski neşeden eser yoktu, derin bir matem kokusu kaplamıştı her yanı. Küçük kızın evin önündeki engelli rampasında arkadaşlarıyla oyun oynuyordu muhtemelen farkında değildi daha. Aslan babası birkaç güne kalmaz geri gelecekti nasıl olsa, onu bırakıp gidemezdi ki, daha oyun sözü vardı ona babasının. Ortanca kızın olayın şokundaydı anlamaya çalışıyordu olan biteni. Büyük kızın "Sende beni bırakıp gittiysen kimsem kalmadı ki baba" diyor ve yüreklere kor düşürüyordu. Koca yürekli babanın koca yürekli kızının belli ki yüreği çok daralmıştı, Dünyası yıkılmıştı, biliyordu artık geri gelmeyecek aslan babası. Yaş 12 her şeyin farkındaydı o. Yengem kendinde değildi zaten. Dayım iğnelerle ancak ayakta duruyor boşluğa bakar gibi bakıyordu insanın yüzüne, hiç konuşmuyordu. Annen sarılırken "Esat’ımı unutmayın, Esat’ımı unutmayın, ne olur Esat’ıma dua edin, okuyun Esat'ım için, tüm çocuklarım babasız kaldı, Zafer’ime sahip çıkın" diyor, ana yüreği cümlesini tamamlamasına fırsat vermiyor, hıçkırıklara boğuluyordu. Herkesin gözünden inci taneleri dökülüyordu.

Bana tayin iste İstanbul'a gel diyordun, bende sadece benim istememle olmuyor ama gelmek istiyorum artık diyordum. Beni de beklemedin Esat Abi. 
Hüznüm sabrımı aştı bu gece. 
Hoşçakal Esat Abi Hoşçakal

Mekânın Nur dolsun, Melekler yoldaşın olsun(12.03.2013 tarihinde elim bir trafik kazası sonucu yitirdiğim dayımın oğlu Esat Aslan abimin anısına.) 

Can AKBAY16.03.2013-Erbaa/Tokat